LARKThis

gece

2010-11-10T02:10:00.000-08:00

gece usul usul inmekte, ve tüm boşluklar seninle dolmakta bu şehirde. tüm gününü aydınlığı, kapladığı binalardan, yollardan ve sokak aralarından sıyrılmakta. aydınlığın yokluğa karıştıkça, düşsel zenginliğin kaplamakta aklımın kıvrımlarını. ve gece seninle gelmekte. gecenin çalışanları, yorgun argın, dünün tozu üzerlerinde mesailerine başlamakta. habersiz sallantılar eşliğinde hala barlardan müzik sesleri yayılmakta düne dair. gün geçmiş olsa da, yenisi gelene kadar yankılanmakta gidenlerin kahkahaları. ama gece şehre usul usul sokulmakta.

gözü çalacak bir telefonda bekleyen adam, saatin tıkırtısın dinleyen bir kedi, kaynayan bir demlik sıcak çayın uğultusu yayılmakta gecenin boşluklarına. gece sakin bir at gibi taşımakta ardındaki sütçü bidonlarını. usul usul dönmekte tüm gün dağıttığı sokaklardan.

yağmur veya kar ya da sis değil, sadece gündüzün yitirdiği düşen sokaklara. mazgallardan akan sarhoş sevgililerin kanları karışmakta caddeler arasına. beyoğlundan, fransız sokağını kesen yoldan tünele giren sokak gibi kokmakta gece. tüm bir ömürde kokusu kazınır insanın ciğerlerine çöple karışık anason kokusu.

saat ilerlemekte, sesleri duyulmakta edepsiz aşıkların ucuz otel odalarından. mutluluk belirtisi çığlıkları ücretlendirilmeden önce tedirgin, banyodayken neyi çalacak ceplerimden diyerek alelacele düne dönen adamların rahatlamış suratları gerilmekte tek gecelik hırsızlıkta ruhlarından başka birde paralarını çaldırmamak için.

işi biten kadınlar, erkekler, senden bizden ve bizim asla olamayacağımı incelikte erkeklerinin koynundan çıkan erkekler, ince topuklarını kaldırımlara vurarak ilerlemekte duvara yakın mesafede. gece onları apaçık ilan etmekte. karanlığın pisliği gizlediği şehirde, en temizimiz olarak ayan beyan ortada yürümekte hepsi. ve gecenin çocukları tutmakta tüm köşe başlarını.

gecenin çocuklarından korkan bizler, hızlı adımlarla üfleyerekten sigarlarımızı birbirimize yakın yürürken gideceğimiz her sevdanın ardından, ayrılmış ve kaybetmiş yıkımlarımızdan, soğuğun girmemesi için gazete kağıtları gerdiğimiz evlerimize doğru koşarken, aklımızda yitik ezgilerle ekmek arası peynir, kavun ve cigara tadında düşlere uyuyoruz.

2010-01-19T07:44:00.000-08:00

sebepler aramamayı, beklememeyi birde tüm filmlerin bir gün biteceğini farketmek acı verebiliyor.

beklememeyi bilmek zor, kolay birkaç kelimeyle altedilemiyor. yazmak istemediğin bir anda zorla yazmaya itiyor insanı. yazmak zorunda hissettiriyor. boşlukta dolanan her harf dolanıp saplanıyor biryerlere. bu da acı veriyor. ama anlatmaya çalıştığım bu değil. anlatmaya çalıştığım daha sert, daha zor birşeyler.

uzun zaman önce inanmaya çalıştığım birçok şey vardı. hayaller en önenmlisiydi. demiştimki, hayaller inanılmalı, peşinden gidilmeli , güvenilmeli onlara. şimdi ise, hayallerin sadece dibe battığını görmek güldürüyor beni. beklememeyi öğrenmeye başlamak hayallerin gerçekleşmesini beklememekle başlıyor.

buna sebepler arandığında ise, hep bir suçlu, hep bir masum, hep birileri bulunuyorya hani, onları bulmaya da gerek yok. sebep zaten kendisi herşeyin.

ve filmlerin bittiğini farketmek. o en kolayı galiba. beklerseniz birkaç kelime daha yankılansın salonda ama sessizlik devam ediyorsa, bitmiştir film, boşalmıştır salon. herkes çıkmıştır, kapılar kilitlenmiştir, içeride unutulmuşsunuzdur. en kolay anlaşılacak şey budur. çünkü oradasınızdır.

bir sonuca varmaya çalışırsanız, öyle sihirli kelimelr veya süslü benzetmelere de gerek yok. sadece durup bakın bri neresinde olduğunuza hayatın. ve film bittiğinde, neden bittiği hakkında bir sebep aramyın ve beklemeyin devam edeceğini.

işte hepsi bu.

Rufus Wainwright - Poses

2010-01-14T02:02:00.000-08:00

"sokak bizim, aşk bizim"

2009-12-01T08:42:00.000-08:00

ince bir çizgi vardır geçmiş ve gelecek arasında. birbirlerinden ayıran, birbirlerinden farklı kılan bir olaylar örgüsü. ama en çok ta anılarda ve düşlerde belli ederler kendilerini.

"sokak bizim, aşk bizim"

yağmur öncesi, silinmesin diye anarşist bir sevginin en kırmızı ibaresiydi. durup, bakıp, tekrar bakıp dünyanın en güzel sözü diye düşünmüştük. çünkü sokak, sadece dışarıda olmak demek değildi, sokak içeride olmaktı. bir şehrin içinde olmaktı. peynire ulaşmaya çalışan farelersek eğer, kaybolmaktı. sokak ait olmaktı. kabullenmek ve kabullenilmekti, gidilmemek üzere. sokak mütemadiyen durmaktı, yağmurlu yollarında, kar altında ve yaprakların gölgesinde. yürümekti, kaybolmadan, el ele, aynı adımlarla...

ne kadar oldu bilmiyorum o sokaktan geçmeyeli eskisi gibi, ne kadar oldu artık hatırlamıyorum, beklemeyeli yokuş aşağı inen birisini. ama kaybolmak gibi birşey artık tüm kelimeleri ve tüm anları hatırlamak. artık o sokaktan geçmiyorum, bilmiyorum bu yüzden de hala sokak bizim mi, aşk bizim mi?

fotoğraf: falling slowly by strany

Lenka - The Show

2009-11-20T10:55:00.000-08:00

nihilist hastalık amareleri

2009-11-20T10:33:00.000-08:00

sebebinden muzdarip yatak döşek seren grip (bkz: h1n1) salgını neticesinde keşfettiğim bir film. izlenesi, düşünülesi, geçen anın değerinin anlaşılası ve durup birkaç saniye nefeslerin tutulası olası sonuçlarıdır.

imdb linki nde gerekli teknik bilgiyi zaten bulacağınızdan ben direk kişisel kanaate geçiyorum.

aralarında binlerce kilometre olan iki insanın, "ki ikiside birbirinden dengesiz ve hastalıklı ruhlara sahipler" aniden, birden bire arkadaşlık etmelerinin garip öyküsü. biraz tim burton tadında olabilr, çizimleri ve özellikle hatun kişinin "mary" yaşamını gördüğümüz anlarda olmasada, yaşlı amcamızın hayatında bun sık sık görmekteyiz. tim burton işaretlerinden, hastalıklı kedi, ölen balıklar, sayko komşular ve ruhsal bunalımlar kendisini sık sık göstemekte. ayrıca yine tim burton da görebileceğimiz, "odamdayım, mutsuzum" alametlerinin çoğuda mevcut kendisinde. sürekli destek almak için gittiği nietzsche bıyıklı doktorunun alman asıllı olması nasıl bir göndermedir tartışılır ancak, birçok giydirmeye muhattap olabileceğinzi bir eser.

ikili ilişkilerde, aile bağlarında veaşk, sevgi, cinsellik, sex, pornogrofi, sadakat, inanç gibi insani değerleirn hepsinde iki deki (bkz:deli) nin saf ve içten yazışmalarını görmek oldukça zevkli. film başlı başına bir bunalım öncesi kendine gelme konusu olarak yeryer amelie tadı versede, seyri rhat, sonrası etkili bir stop-motion animasyon.

foto

2009-09-15T01:25:00.001-07:00

_________________________________________

once

2009-09-15T01:21:00.000-07:00

bazen onun gerçek olduğunu sanırsınız, bazense gerçek olduğuna inanırsınız. ama genellikle o gerçek olmaz, yada yalandan öteye gitmez.

bazen, bir ses duyarsın ve herşeyden vazgeçersin.

bazense sadece vazgeçtiğini sanırsın. oysa hala pencereni açarsın her sabah, o diye sarılırsın birilerine.

ama bir melodi duyduğunda, bir ses yada, yada bir çiçek kokusu biryerlerden gelince aklına,
sadece susar ve uzaklara bakarsın.

öldürmemek için hiçbir merhabayı, sadece susarsın içinden tüm hoşçakalları...

48836

2009-09-15T00:58:00.000-07:00

aşk çifteleşme arzusunda
(sonsuz sayıda kadına kadar uzanabilecek bir tutku)
duyurmaz kendini, uykuyu paylaşma arzusunda duyurur
(bir tek kadınla sınırlı olan bir arzu)

bu uzaklık sadece zamanı geçirmedi
dedimki kendi kendime, hadi artık çık o yolculuğa
ve sadece ellerini ve bileklerini ve dirseklerini ve filmleri unut.

unuttuğun her satırda bir hikaye gizleme artık.
bak göz, bak ten, bak ruh.
hepsi iç içe.

umut bazen oradadır, bazense orada olduğu sanılır..
darmadağınık birşeyler bıraktığında ardında, içindeki nefes, işte o, tüm parçalarıyla bir bütüne doğru..

tüm zerreler bir araya gelmeye başladığından beri, şimdi bak yağmur..

parçalarını birleştiriyorum duyduğum tüm kelimlerin.
hala içimde misin, yoksa gördüğüm boşluğun mu?

yoksa sadece duyumsamaya çalıştığım bir değişim mi?

neden hiçkimse sadece bakabilen değil, yada bakmadanda görebilen?

yoksa hala her kelimenin sahibi mi var?
yoksa hepsini bir kitaba önsöz olsun diyemi söylüyorum

yaptıklarım ve yapacaklarım
ve kavgalarımda yüzüme inan darbeler gibi -ki acıtmadı hiçbirisi, sadece öldürmüştü- hazırlıklıyım hepsine..

defalarca ölmüştüm, ama asla o uçurumdan atlamadım

gökyüzü siyaha dönüştüğünde,
ve kayalar yerlerinden oynadığında,
sadece bütüne giden zerreler gibi, eksikleri tamamlaması için,
büyüten,
unutturan herşeyi..

yalın zaman yalnızlıklarında üçüncü çoğul şahıs olamadım oysaki

annemin karnında ölen kardeşlerimin günahını yaşamaya başladığım günden beri,
içimdeki -onların- parçaları birer ölüm gibi sunuldu bana

ve ben aynadaki aksimle iterken herşeyi,
kaçını intahar ettim bileklerimle

kestiğim sadece dokunduğun yerlerdi
akansa izleri

"son satırına gelince kitabın, adam okumaktan vazgeçti ve kapattı kapağını,
çünkü biten herşey, başlangıcına atılmış imzalardı yeni bir hikayenin.."

bir nedeni yok sadece yazdım

2009-09-15T00:55:00.000-07:00

tenimdeki her bir yer düşünü p duruyor, değdiği anın kutsallığını. bakıyorum usulca kapı aralığından, görünür bişey yok aslında belki ama, bir sessizlik, ve izler sadece...

neyse, sadece yalınayak bir kız çocuğu ıslak çimenlerin üzerinde dolaşıyor. masum henüz, hiç ö pülmmeiş avuç içleri var hemde. birden bire büyüyor ve bir kadın olduğunda farkediyor aslında yaşamıyor olduğunu. bu da değil önemli olan.

önemli olan, sadece yaşamış olması. ve kutsamış olmsı parmak uçlarının değdiği her yeri.

tekrar etmek istiyorum, tekrar yazmak istiyorum, aklında kalsın..

önemli olan, sadece yaşamış olması. ve kutsamış olmsı parmak uçlarını değdiği her yeri.

bu başka birşeye benzemiyor, bu yazıda öyle..
yada ben, yada bakışlarım, yada düştüğüm yer daha sert sanıırm.

ama kimse, hemde hiçkimse onun kadar olmaz sanırken, onun aslında bir hiç olduğunu anlamam ve bla bla bla..

bakın ve unutun bunu,
okumayın bile bundan sonrasını daha önemli bişey yok.

peki madem siz istediniz..

..
..
..

sadece durmuş olmak için bile durmak güzel tüm kelimelerinin yanında.

içinde cümlelerinin, yada herhangi bir hikayesinde bir gün anlatılacak birisi olma düşüncesi bile beni, sadece var olmak için değil, gerçekten ne olduğumu anlamam için ve anladığım herşeyin aslında unutmaya çalıştıklarımdan çok, hatırlanacak hatıralar olması için bakmaya devam etmiş olmam duygusuna kapılmama neden oluyor, ama ben yinede, sadeece bir şekilde, baktığı her yerde belki, yada düşlediği bir hikayenin kahramanlarından biri olarak, yada -bu başrol olmasa bile- durmak için sadece yürünecek ne kadar uzun yol varsa yürüyorum yorulmamak kaydıyla ve asla yolun sonunun nereye varacağını düşünmeden.

"bak gördünmü damiştim noktasız uzun cümleler yazıyorum diye."

peki ne oldu şimdi. size okumamanız konusunda öneride bulunmştum ama.. inanın bundan sonrasında hiç bişey yok.

sadece siyah beyaz bir film izledim, bi gün anlatırım..

insanın çilleri hiç değişmez..

2009-06-05T01:38:00.000-07:00

gözlerim acıyordu. onu her gördüğümde, her sesini duyduğumda, her yanımdan geçişinde içimde birşeyler o kadar güçlü yer değiştiriyorduki, bu utanılacak bir duygu olmalıydı. benden uzakta dururdu hep ve birşeyler dediğinde hızlı adımlarla yanına yanaşırdım. amacım onun ne dediğini duymaktan çok, ona yakın olmaktı. iyice yaklaşır ve dikkatli şekilde dinliyormuşum gibi yapardım. ama her seferinde tekrar soracak bahaneler üreterek ayrılırdım yanından, ki tekar yanaşıp birşeyler sorabiliyim. bir gün, gelmedi, ertesi günde, ve diğer hiçbir gün yoktu. birden bire gelmemişti. birden bire gider insan oysaki, ama o birden bire gelmemişti. ilkokuldaydım ve zaman geçmek bilmiyordu. bir türlü büyüyemiyordum.

-----------------

zor uyandım ve unuttuğum birşeyler olduğu düşüncesiyle evden çıktım. tahmin ettiğim gibi oldu. unutmuştum. insan birşeyler unuttuğunda aslında kendisini kötü hissemesinin nedeni, unuttuğu şeyi hatırlayamamak değil, hatırladığında zamanın geçmiş olması. zamanın içinde kayıp noktalardır unutma anları. unutursunuz ve birşeyler kaybolur. zaman o anda kayıp noktaları yutar. kendinizi atari oyununda bir canı gitmiş mario gibi hissedersiniz. evden çıktığımda hatırladığım şeyin evle ilgisinin olmaması bir nebze de olsa rahatlatmıştı ama, yinede daha erken hatırlamış olmak iyi olabilrdi. ulaşım denen zaman kayıplarından birisinde daha ömrümden giden dakikaları mp3 çalar eşliğinde harcadıktan sonra, bankanın kapısından içeri girdim. içerdeki bekleyen müşteri sayısı ile sıradaki müşteri sayısı arasında her zamanki gibi fark vardı ama ben "nerede bu insanlar, nereye saklandınız, çıkın saklandığınzı yerden" diyemeden beklemeye devam etitm. peş peşe geçen numaraların ardından bankoya "evet bende o sıradan gelen herhangi bir müşteriyim ama bana iyi davranın ve sorun çıkartmayın. bakın iyi günler gülümsememle size geldim" tavrını takınmış olarak yanaştığımda değil ama, yapmam gereken işlemi söyledikten hemen sonra, ve hafif bir sırt ağrısını belirten hareketinin ardından bana imzaladığı makbuzu verirken tekrar gülümsememle ve ödediğim vergilerimle ona olan borcumu ödediğim duygusunu hissettiğimde farkettim yaka kartındaki adını. gözlerinde hala aynı ince gülümseme, çekik bakışları, düz saçları ve hiçbir fondotenin kapatamayacağı çilleri ile bana makbuzumu uzattı. aldım, ikiye katladım, arkamı döndüğümde bir sonraki sıra numarasının elektronik sesi yankılandı ve ben aniden dönerek, "benim eksik bişeyim kalmadı değilmi, sonra hata olmasın" diyerek bir bahane daha üretmeye çalıştım ona biraz daha bakabilmek için. büyümüştük, belki evlenmiştik, belki boşanmıştık belki intiharın eşiğinden dönmüştük. ama o çilleri ve gözlükleriyle bana "bir sorun yok işleminiz tamam" dediğinde ilkokul sırasında, yeşil, sert, defteri yırtan silginin boyna aslı ipinin acısını bir an ensemde hissettim. dışarı çıktım ve tam kapının önünde bir adamla çarpıştım. önüme bakmamı söyledi. bende sözünü dinledim ve önüme baktım.

7, 17, 27, 37

2009-03-23T01:58:00.001-07:00

oturmusuz 27 yasindaki ben, 17 yasindaki ben 7 yasimdaki benle sabah kahvalti yapiyoruz. 7 yasindaki ben ekmekten araba yapmiş masanin uzerinde bardaklarin arasinda suruyor. az kalsin cayi dokecekken ustune, son anda catala ani bir fren yaparak carpiyor ve ekmek arabasi ters donuyor.

17 yasindaki ben uzanip catali cekiyor onunden. yardimsever besbelli. cocuklarida seviyor gibi davraniyor. ama corabinin icine sikistirdigi sigara paketi rahatsiz etmis olacakki surekli bacagini kasiyip duruyor. gozu disarda. giyinmis okul ceketini ama gitmeye niyeti yok. ama 7 yasindaki beni kime birakacak onu bilmiyor muhtemelen. yoksa simdiye coktan giderdi.

bense kahvalti masasinda oturuyorum uzun zamandir. bikac bardak cay ictim. cay tabaginda sondurdugum 4 sigara izmaritini sayiyorum. bir parca peynir atiyorum agzima. 7 yasimdaki benin kaza yapan ekmeginden bir parca kopartiyorum. bu yeterli bir kahvalti icin diyorum.

17 yasindaki ben kalkip mutfaga zeytin kasesini goturuyor sonra hemen aynanin karsisinda haziarlanmaya basliyor. 7 yasindaki ben bunu gorunce birden bire yerinden sicrayip onu seyretmeye yanina gidiyor. kalkarken sandalyeyi dusuruyor, geri donup kaldirmaya bile vakit kaybetmek istemiyor. biyiklarinin yeni cikmasi ve incecik tuylerin dudaklarinin uzarinde olmasi 17 yasindaki beni rahatsiz ediyor. jilet vurma gec ciksin diyenlerin laflarini hatirliyor ve "18 yasimda hala bu sekilde olursa tam bu sabah kesecem" diyor. gulumsuyorum. bir ay sonra o kizla bulusmaya giderken kesecegini ve dudaginin ustunde iki jilet cizgisiyle dolasacagini ona soylemiyorum.

7 yesimdaki ben "buyuyunce benimde sakallarim olacak, bende tras olcam" diyor. 17 yasimdaki ben "daha cok zamanin var" diyor. elimi ceneme ve yanaklarima goturup birbirine girmis sakallarimi kasiyip gulumsuyorum.

17 yasimdaki ben gelip masadan son bir zeytin tanesi atiyor azina, ve ona bikaç lira verip veremiyecegimi soruyor. elimi cebime atiyorum ve son parami ona uzatiyorum. anca bir hamburger yiyebilir, "sigaran var mi?" diye soruyorum. "icmiyorumki sigara" diyor. ayakkabilarini baglarken corabinin yanindaki kabarikliga bakip guluyor ve bir sigara yakiyorum.

7 yasimdaki ben onlugunu giymis, yakasini takmamis karsimda dikiliyor. "yakani neden takmadin?" diyorum. "dugmesini kapatamiyorum. ogretmenim kapatacak" diyor. uzanip yakasini ilikliyorum. beslenme canstasini veirip yolluyorum okula. masaya ilisiyor gosum, 4 sigara izmaritine ve yanan bir yenisine. caydan bir yudum aliyorum. buz gibi soguk. ısıtmak icin tam kalkacakken kapi caliyor. aciyorum.

karsimda 37 yasinda birisi duruyor. saclarinin cogu dokulmus, ustune bol gelen bir gomlek ve pantolon, sakallarini kesmis, devlet memuru yorgunluguyla karsimda dikiliyor. hic bisey demeden iceri girmesine izin veriyorum. sandalyeyi yerden kaldirip karsima oturuyor. "cay icermisin?" diye soruyorum. "kahvalti yaptim" diyor. bir sigara uzatiyorum. yakiyor. dumanini uflerken sigaranin ucuna bakiyor. susuyoruz karsilikli. uzun sire susyoruz. bir dilim ekmek aliyor eline. peynir kabini uzatiyorum kolay alabilsin diye. bardaklari kenara cekiyor, ve ekmegi masanin uzerine koyup bana bakiyor. "yarisalimmi? " diye soruyor. sigarami sondurup cay tabagini aliyorum elime. "yarisalim hadi" diyorum. yarisiyoruz. o kazaniyor.

siktiri cekmis zaman

2008-05-23T15:11:00.000-07:00

LARKThis:
geç kaldığım o kadar çok şey varki
yakalamam için acele etmem lazım
ve artık yorulmaya tahammülüm yok
yaşayamamayada...

asfur:
desene biz ipin ucunu çoktan kaçırmışız.

LARKThis:
o zaman ortasından yakalamayı dene..

asfur:
şuan hiçbirşeyi denemiyecem
once kaçmış ipin keyfine bakacam

LARKThis:
peki
ama
dikkat et
labirenttesin
ve dolandıkça birbirine karışıyor ip
ve
ucunu
sonunu
kıçını
başını karıştırıyosun..
sonra yumak olmuşsun ve
bi bakıyosun
pufffffffff
sadece geçmiş ve siktiri çekmiş zaman

asfur:
okadarda umutsuz değilim
sadece bi zamana kadar
bu keyfi sürmek istiyorum

LARKThis:
peki sür o zaman

asfur:
herşey için acil planım vardır
zamanı gelince işleve koyarız

LARKThis:
tabiki
hayat bize öyle öğretti
başına gelmeden
taş
eğilme
son anda eğilirsin
yada ne biliyim belki kafa atarsın

asfur:
gelecekten ümitsiz değilim ama umidim kırılmış gibi
zamanı gelince yapacak çok şey var

LARKThis:
zamanı
sana bişey diyim mi
istediğin an tam zamanıdır..

asfur:
bencede

----------

-aylar sonraki dost sohbeti..

özlemişim şarap içmeyi limon.. ha bide balıkla rakı, sonra sarı leblebi evet sarı leblebi.. küf kokan yataklarda soğuk sabahlar ve sıcak çay bardakları..

cey, sen, üstad, lal, ben ve diğerleri..

zamanı geri getirebiliyomusun limon... bak hepsinin üstünden yıllar geçti.. noldu peki.. hala o limanda gece yarısı şarap içen adammıyız.. noldu peki, sadece zaman mı geçti...

evet limon, sadece zaman geçti.. siktiri çekip hemde...

çalınmış mavi

2008-05-23T06:52:00.001-07:00

uzun uzun gözlerini dikip gözlerimin içine ve avcumun içine alıp yüzünü,
tüm kutsanmış kelimelerim ve kutsanmış parmak uçlarıyla..

penceremin gösterdiğinden daha büyük gökyüzü,
ve bulutların sakladığından daha mavi..
hiçbirşeyin çalmadığı kadar mavi..

gerçek ten

2008-05-22T10:39:00.000-07:00

gerçek ten nedir bilirmisiniz,
gerçekliğinde her bir edilen sözün ve her bir yeminin,
gerçek bir sarılma,
gerçek bir bakış
gerçekten dinlemek karşındakini nedir?

gerçekliğin her bir zerresini içinde hissetmek,
ve her bir saniyesinde tüm umutlarınla ona bakabilmek nedir..

gerçek ten nedir..
sarıldığında, uyuduğunda,
masmavi gökyüzlerine uyandığında..

ve her bir anında nereden geldiğine ve ne kadar geldiğine aldırmadan,
hiçbir büyü yada laneti yada masalı dünlemeden,
gerçekliğin gölgesinde sadece,
ve huzurun içinde,
gerçekten,
gerçek ten..
hepsini hissederek dudaklarında var olmak nedir bilirmisiniz?..

gerçek ten, olmak, ve tüm hücrelerini kutsamak,
ve sırtında, ve göğsünde, ve içinde kalmak..
ait olunan yerde..

sabah uyanmaları..

2008-05-16T10:01:00.000-07:00

yazılmamış bir hikayenin tüm satırlarının altını çiziyorum,
bir bakıyorum geçmiş ve gelecek,
bir bakıyorum masallarda anlatılan bir aşk,
ve bir bakıyorum hiçbirşey yok olması gerektiği yerde..

içimden sayıyorum tüm edilmemiş yeminlerimi,
gittiğim yolların tozları ve,
yalanlar o kadar çoklarki..

kaç kişiyi ağlattım diye düşünmüyorum,
kaç kişiyi güldürdüm kendime..
hiçbirisinin ben olmadığım zamanlardaki,
ve benim şimdi gerçekten var olduğum uyanmalarımdaki..

gözlerim bulanıklaşıncaya kadar yüzüne yaklaştırıp yüzümü,
ve aramıza hiçbir geçmiş sığmamazcasına sarıldığım anlardaki,
hani uzun uzun konuşmalarımızdaki..

siyah beyaz bir film diyorum ben hala,
sanki yıllansa hep izlenilmek için oturuluacak o salona..

ufak bir kediyi seviyorsun sonra ben yanına uzandığımda,
ufak bir çocuğu kutsuyorsun ellerinle,
ve parmak ucu hikayeleri anlatıyorsun bana..

"şimdi toprak kokusu doluyor içime"

sonra kalkıp bakıyorsun uzun uzun..
tenimde sana ait olan yerlerime..

bir güne dair bir yemin bile edilmemiş hatılarımı biriktirirken ben,
her duyumda, her duygumda, her zerresinde, admın baş harfi gibi sarılıyorum sana..
baktığın her gizli yaşantımda..

sonra bir şarkı geliyor aklıma, ve ıslak bir ıslıkla söylüyorum kulağına..
sonunda sen kokan bri ses tonuyla..

---

en huzurlu yanıma

opus

2008-04-29T02:12:00.000-07:00

iğrenç bir laneti kucaklıyor tüm geçmiş,
içimdeki öfkeyi kussam, seni kendi yalanlarında boğarım.
hiçbir anın ve hiçbir hatıran yaşamıyorken,
ellerimi sokup içine,
gecelerce becerilmiş bedenine tükürerek,
ve lanetlenmiş tüm sevgilerine tecavüz ederek,
kesiyorum hiçliğini..

temizmi sanıyorsun kendini yada bir perimi,
içindeki binlercesinin erkekliğiyle,
üç kuruşa becerilmiş bedeninle..

huzur

2008-04-27T14:00:00.001-07:00

hayat ne garip, insanlar felan..

sandığın gibi değil.. hem ne sanabilrsinki.. hayatımın kangren olmuş yanlarını ve lanetli huylarını devinimin içinde barındıracağımımı..
bir sabah uyandığımda baktığım pencereden giren güneşin hayatı ne kadar aydınlatabileceğini görmüş olmak, ve acıların ve lanetli yanların hiçbirisinin hayatımda olmaması gerektiğini anlamış olmam..

hem hiçbir hayat birden fazla yaşanamıyorken hemde en güzel hayatı bana sunan "huzur" umla, hiçbirşeyin bunu bölemeyecek olması..

ufak bir hesaplaşma yapıyorum sadece kendimle,

"aptallar birbirini över" dedi o gece..

en iyi lafı buydu uzun zaman sonra söylediği..
kaybeden ve bir hiç olan hayatı bana sunan tüm geçmişimi iyiki silmem yardımcı oldu..

sonra bazı anılar değerliydi, sadece anılarım oldukları içn değerlilerdi..
hiçbir anıyı onunla yaşadığın için değerli kılma çabası gerekmezmiş.. insanlar sadece hayatın içindeki durulan duraklarmışlar.. ve hayatın içine edebilecek kadar iğrenç olabiliyorlarmış. bunuda anladım.. son birkaç yılımı düşününce, "kaybedenin içinde olduğu" oysaki ne kadar aptalmışım demekten kendimi alamadım her sabah uyandığımda.. ve bir sabah gözleirmi açtığımda onun yüzünü karşımda görmek, ve bana hiçbirşeyin vermediği kadar huzur vermiş olması..

hiçbirşey bir rastlantı değilmiş, bir maça çıkarsın, ve kaybedersin. am sadece kaybeden birsi ile, yapay zevklerin ve sahte mutlulukların insanlarından birisi olmaması benim en büyük hazinem..

sonra onunla hayatıma giren birçoğu..
"nereden çıktın sen karşıma" dedirten her baktığımda..

bu arada yeni hayatımın ilk günü hep her sabah onu gördüğüm an sanırım..

"çok kişisel oldu"

neyse sadece bir iç hesaplaşma yapmak istedim. bişeyim yok iyiyim. gerçekten. sen sadece dokun o senin olan yerlere sadece.. ben hep onlarla varım..

---

bu kısım sadece kendime..
unutmak ve hatırlamamak adına bildiğim ne varsa bana öğreten herşeye saygıyla sarılıyorum..
neresinde olursa olsun, kiminle olursa olsun..
"huzur"
"huzur"
"huzur"

arka sokağın çengileri

2008-03-18T08:56:00.000-07:00

bir gün bir yerlerden sesi geldiğinde arka sokağın çengilerinin
düşünmeden çık dışarı.
en güzel giysini giymek için bile zaman kaybetme.

sadece eşlik et onalrın umarsız seslerine.
alıp seni götürsünler
her bir notasında duyacaksın tüm vazgeçmişliklerini.

bir gün bir yerlerden gözlerim değince attığın her adıma,
sadece yanıma gel ve o ilk kelimeni söyle.

son kelimen gibi, ilk kelimenle kutsa tüm yaşanmamışlıklarımı.

oysa ben senden hiçbiryere gitmezdimki,
seni asla göndermezdimki..
göndermedimki..

sessizce

2008-03-17T11:36:00.000-07:00

insanlar, yüzleri var hepsininde. kelimeleri. ilk defa söyledikleri. ilk defa duymadığım. elleri var. güzel sandıkları. sesleri var. bakıyorlar. insanlar. evleri var. ilk defa giriyorlar belki. kalmamışlar hiç. temiz. düzenli. "hayatları gibi" geceye uyanıyorlar, aynı bahaneyle. sabaha uyanıyorlar, aynı bahaneyle. akşama uyanıyorlar farklı bahaneler ile. ve gidiyorlar. geliyorlar. aynı hayatlara, içinden geçip ellerini iki yanlarında kenetlemiş.

-------------------

-bir olanaksızlığa inanmak istemeyebilr kişi. ama onu kabul etmek gerekince de içi parçalanmadan yaşamını sürdürebilir-

bilge karasu-gece

-------------------

yollar var birde. gelinmemiş. ilk defa yürünmemiş. hiç ayak izi olmayan. sessiz etrafı ağaçlarla kaplı. büyük ağaçlarla. dalları sarkmış, bir salıncak kurulmuş ve kimbilir kimleri büyütmüş her gidişinde ve gelişinde.

birde yeminler edilmiş, yalandan, masaldan, hikayelerden.

her bir satırının arasına gerçekler sıkıştırılıp..
sonra susmuş hepsi. bir sessizliği paylaşmışlar, çıt çıkmamış..

sen giderken ben

2008-03-15T02:08:00.000-07:00

sen giderken ben, tüm düşüncelerim birbirine vurarak, titreterek içimde akan birşeyleri, gelmezse ya diye düşünerek, tanımazsa ya diye korkarak, ve sevmediğim gibi hiçbir elvedayı, bir veda anı daha yaşamamak için sıkarak dişlerimi arkana bir çift göz bırakacağım...

sen giderken ben en hoyrat yanlarımı, en lanet huylarımı bir bir tartarak, söyleyemediğim sözlerimin çeteresini tutarak zihnimde, olmayacağım o yerlerde sana eşlik edemeyeceğime üzülerek, ve dönüş yolunda seni bekleyemeyecek olmanın sancısını hissederek yüreğimde yollarına bir çift söz bırakacağım... sen giderken ben, düşünmeye başlayarak döneceğin günü, saçlarının kokusunu göndereceğini bilerek o ağaçtan, avuçlarının teri tadında hasretlikler biriktireceğini ümit ederek, ve geldiğinde seninle gelecek bahar için başlayarak temizliğe, atarak tüm vazgeçmişlerimi, ve her bakışında birşeyleri unutmayasın diye gittiğin yere bir çift sevgili bırakacağım... sen giderken ben, o güzel sesiyle söylediği şarkıları bir kolye misali takarak boynuna, her özleminde anımsayasın diye gözlerimi, ve unutmayasın diye yazılacak hiçbir cümleyi, bir çift damla bırakacağım gözlerine... sen giderken ben, çoktan seni bekliyor olacağım...

şimdi git, ve çabuk gel... bitmeden sözlerimizi söyleme hevesi ve ben alışmadan fotoğraflarına... yollara lanet etmeye başlamadan ve çıkmadan o büyük yolculuğa... git ve çabuk gel...

çünkü gitmeliyim dediğin andan beri, yorgunum gitmelerin tümüne...